Een familieerfenis geworteld in Saint-Cast-le-Guildo
We dromen er allemaal van: een plek waar we volledig onszelf kunnen zijn, omringd door de mensen die ons dierbaar zijn. Een plek waar herinneringen leven, waar de tijd lijkt stil te staan en waar elke steen een verhaal vertelt. Voor Faustine Bollaert is die plek geen droom, maar werkelijkheid. Ze vond haar toevluchtsoord in Bretagne — niet zomaar een vakantieadres, maar een thuis dat diep geworteld is in een familiegeschiedenis die meerdere generaties omspant.
In het kustdorpje Saint-Cast-le-Guildo begint dit verhaal, of beter gezegd: zet het zich voort. De presentatrice sprak openhartig over de enorme betekenis van haar grootvader van moederszijde, Stéphane Bollaert, in haar leven. Ze omschreef hem als de “eerste man in haar leven”, een figuur zo bepalend dat ze besloot zijn naam te dragen. Oorspronkelijk droeg ze de familienaam Faraggi van haar vaders kant, maar geleidelijk nam ze de naam Bollaert aan — eerst als dubbele naam, later definitief als haar beroepsnaam. Een krachtig gebaar, een eerbetoon aan de grootvader die ze in 1997 verloor.
Het was precies deze grootvader die de hele familie in dit Bretonse dorp had verankerd. En het was hier, op deze plek, dat Faustine Bollaert een kinderdroom waarmaakte: ze kocht het huis waar ze als meisje al van droomde. Het pand staat hoog boven de zee, herkenbaar aan zijn grijsstenen torentje, en heeft een bijna romantische silhouet die je niet snel vergeet. Je stelt je moeiteloos het kleine meisje voor dat omhoog keek naar dit gebouw en zichzelf beloofde dat ze er ooit zou wonen. Die dag is gekomen, samen met alles wat hij vertegenwoordigt: emotie en familiegeheugen.
Een huis ontworpen voor het geluk van kinderen
Dit is geen huis waar je bang bent iets te verstoren. Faustine Bollaerts Bretonse woning is een plek van voortdurende beweging en leven. Haar kinderen Abbie en Peter staan centraal, maar ook alle buurtkinderen en familieleden zijn er altijd welkom. Het huis verandert in een echt speelparadijs: rennen door de verdiepingen, gamen in de kelder, zelfgemaakte hutten — elk hoekje wordt bezet door een vrolijke troep kinderen.
“Ik hou ervan wanneer ze lawaai maken. Ik droomde van niets anders dan een huis waar kinderen zich goed zouden voelen, waar altijd vrienden zouden zijn, waar mensen binnenkomen zonder te kloppen”, vertelde ze openlijk. Op Instagram schreef ze treffend: “Dit Bretagne dat ik zo liefheb, mijn onmisbare naasten die mijn evenwicht bewaren…” Die sfeer weerspiegelt zich in elk detail van de inrichting: een open, warme woning waar gezelligheid boven esthetiek gaat.
Het familieleven strekt zich ook ver buiten de muren uit. De meeste neven en nichten van Faustine bezitten eveneens een onderkomen in hetzelfde dorp. De zomers zijn één groot feest: ’s ochtends koffie drinken, ’s avonds aperitief, en bij elke straathoek een familielid tegenkomen. Zelfs haar toenmalige echtgenoot Maxime Chattam was bij zijn eerste bezoek licht overdonderd: hij moest om de tien meter stoppen om iemand van de familie te begroeten. Dat zegt alles over de hechte sfeer die er heerst.
Tussen Bretagne en Chantilly: twee werelden die elkaar aanvullen
Hoewel Bretagne het emotionele hart vormt, speelde het dagelijkse leven van Faustine Bollaert zich lange tijd af in Chantilly, in een huis omgeven door groen. Die woning bood rust en stabiliteit voor het gezin. De sfeer was er heel anders: het bureau van schrijver Maxime Chattam was een ware rariteitenkabinet, met gedempte verlichting, verwijzingen naar zijn romans en een bijna gotische ambiance, verzacht door warme materialen en indirecte verlichting.
Twee huizen, twee sferen, twee facetten van eenzelfde leven. Aan de ene kant Bretagne met zijn bruisende familiereünies, kinderlach en zomerse bijeenkomsten. Aan de andere kant de groene stilte van Chantilly, ideaal voor concentratie en creativiteit. Tussen familieerfenis en het bouwen van een eigen nest heeft Faustine Bollaert ruimtes gecreëerd die haar volledig weerspiegelen — plekken waar elke steen een verhaal draagt en elke kamer ademt van het leven. Een mooie manier om door te geven wat haar grootvader haar naliet: het belang van een plek, van wortels, en van familie die samenkomt.
