Een Vendéese jeugd tussen eenvoud en zonneschijn
Iedereen heeft wel een plek die hem of haar meteen terugvoert naar de kindertijd. Een plek waar de tijd lijkt stil te staan, waar herinneringen verweven zijn met de geur van de zee en het gelach van de familie. Voor Valérie Trierweiler heeft dat toevluchtsoord een naam: Saint-Gilles-Croix-de-Vie. Ver van het politieke en mediarumoer dat later haar leven zou bepalen, begon alles in dit Vendéese badplaatsje.
Vendée neemt een bijzondere plaats in binnen het levensverhaal van Valérie Trierweiler. Daar groeide ze op, omringd door haar vijf broers en zussen, in een warme en eenvoudige gezinssfeer. Elke zomer trok de familie naar Saint-Gilles-Croix-de-Vie en het strand van La Pelle te Porteau — een plek die in de loop der jaren uitgroeide tot een echte emotionele thuishaven voor de voormalige journaliste.
In haar boek Merci pour ce moment, uitgegeven in 2014, blikt ze met veel genegenheid terug op die vakanties in een klein gehuurd huisje. Haar ouders kozen bewust voor juni, wanneer de prijzen nog betaalbaar waren. «Ik heb al mijn vakanties doorgebracht met mijn ouders, mijn broers en zussen. Eerst in een klein huurhuis wanneer we in juni vertrokken, want de prijzen waren dan nog te doen. We misten dan een maand school», vertelt ze. Dat zegt veel over de prioriteiten van het gezin — en over de vrijheid die die zomers haar voor altijd zouden bijblijven.
Achter dat bescheiden huisje schuilt het portret van een eenvoudige jeugd, gevuld met stranduitstapjes, gezinsmaaltijden en de zachte bries van de Atlantische kust. Een wereld die haast niet verder af kon staan van het mediageweld dat haar later te wachten stond.
Wanneer vakantie samenviel met werk en doorzettingsvermogen
Die zomers draaiden echter niet alleen om ontspanning. Van jongs af aan werkte Valérie Trierweiler tijdens de zomermaanden in een juwelierszaak in het badplaatsje, genaamd Byblos. Met dat seizoenswerk financierde ze haar studies. In haar boek legt ze uit: «Het zomerwerk in die winkel stelde me in staat om, samen met de beurzen die ik van de staat ontving en andere kleine bijbaantjes, mijn studies te bekostigen.»
De zomerse sfeer van Saint-Gilles-Croix-de-Vie heeft de journaliste diep geraakt. In 2013 dacht een vroegere collega genaamd Annabelle, in een gesprek met Ouest-France, met plezier terug aan die lichte en zonnige periode: «’s Middags namen we onze lunchpauze op het grote strand, we lagen te zonnebaden en we gingen ’s avonds feesten.» Tussen de winkel, het strand en de lange zomeravonden door verschijnen die Vendéese jaren vandaag als een bijzonder gelukkig hoofdstuk in haar leven.
Bovendien heeft al dat harde werken de magie van de gezinsvakanties geen moment aangetast. Integendeel — het smeedde het karakter van een vrouw die later moeiteloos tussen verschillende werelden zou bewegen, van de politieke journalistiek tot de gangen van het Élysée.
Van de Vendéese kust naar de politieke studio’s: een mediakomedie
Voor ze in 2012 Première dame werd naast François Hollande, was Valérie Trierweiler in de eerste plaats een gerespecteerde politieke journaliste. Een carrière die ze tijdelijk op pauze had gezet tijdens haar relatie met de voormalige president. Maar recentelijk kondigde ze haar terugkeer aan in de politieke mediawereld.
Op Instagram schreef ze op 28 januari: «En ja, ik neem opnieuw dienst! Meer dan vijftien jaar scheidt deze foto’s. Ik had mijn politieke programma’s, toen op Direct 8, stopgezet in 2010, als mijn geheugen me niet bedriegt. Ik was begonnen in 2005. Mijn relatie met François Hollande had me ertoe gedwongen me terug te trekken uit de politiek. Dus ja, ik neem opnieuw dienst met L’Hémicycle Revue en l’Hémicycle TV.»
Die mediaterugkeer staat in scherp contrast met de vredige herinneringen aan haar Vendéese zomers, maar toont tegelijkertijd hoe sterk Valérie Trierweiler verbonden blijft met haar roots — en met dat kleine vakantiehuisje waar alles nog zo eenvoudig leek. Tussen het meisje dat ’s zomers juwelen verkocht om haar studies te betalen en de doorgewinterde journaliste die nu opnieuw op het voorplan treedt, loopt één rechte lijn: dezelfde vastberadenheid, gevormd op de stranden van Saint-Gilles-Croix-de-Vie, in een bescheiden huurhuis waar de juniprijzen nog te doen waren.
