Olivier de Kersauson spreekt openlijk over slokdarmkanker
Olivier de Kersauson koos voor de microfoon in plaats van een medisch persbericht om zijn beproeving te delen. Op de radio onthulde de 81-jarige zeiler dat hij lijdt aan slokdarmkanker — negen jaar na een longkanker die in 2017 werd vastgesteld. Zonder enig drama te maken verklaarde de tweevoudig winnaar van de Trophée Jules-Verne laconiek: “Ik ben van kanker gewisseld”, alsof hij een nieuwe oceaanoversteek aankondigde.
Herstellende in Brest na een ziekenhuisopname in Parijs, toont Olivier de Kersauson nog steeds zijn typische combinatie van eerlijkheid en rust. Hij biedt daarmee een opvallend serene kijk op ernstige ziekte.
De onverstoorbare kalmte van Olivier de Kersauson
Tegenover zijn interviewer liet de zeezeiler als eerste weten: “Het is ook geen drama”, om daar vervolgens aan toe te voegen: “Bovendien ben ik 82 jaar, dus het is niet onbehoorlijk. Een kerel van 82 die in levensgevaar verkeert — dat is gewoon onvermijdelijk.” Hij “houdt koers” en vindt dat het belangrijkste de medische zorg is die hij ontvangt.
Zijn visie op de geneeskunde laat zich samenvatten in dankbaarheid: “Als je zo ziek bent, moet je blij zijn dat je behandeld wordt in plaats van jezelf de schuld te geven dat je ziek bent”, stelt hij. Hij prijst de medische vooruitgang die hij omschrijft als “tien of twintig keer” beter dan dertig jaar geleden. “Dit bestond twintig jaar geleden niet. Twintig jaar geleden was ik al lang dood geweest.”
Hoe humor Olivier de Kersauson door de ziekte draagt
Olivier de Kersauson weigert te klagen. “Het is geen drama, je moet het met sereniteit bekijken”, vertelt hij. Met zijn kenmerkende zwarte humor voegt hij er ontwapenend aan toe: “Kanker kondigt over het algemeen geen vrolijk kerstfeest aan.” Hij benadrukt ook: “Ik heb het geluk dat ik niet veel pijn heb. Ik draag het (de pijn).”
Hij spreekt over de “flarden van het leven” die nog steeds tellen, zoals vroeg in de ochtend genieten van “de bomen en het blauw van de lucht”. Zijn levensbeschouwing vat hij samen in één treffende zin: “Het leven is er om geleefd te worden. Niet om over te klagen. Het is er om gedragen te worden wanneer het moeilijk is. Maar het is er om met volle overgave lief te hebben wanneer het goed is.”
Als knipoog naar een bekend radioprogramma grapte hij: “Als ik niet kan komen, stuur ik mijn as wel op.” En over de tijd die hem nog rest: “Ik heb alleen maar dankjewels te zeggen voor ik vertrek.”
De lessen van de zee toegepast op ziekte
Om uit te leggen hoe hij zijn situatie ervaart, keert Olivier de Kersauson terug naar de oceaan: “Op een boot, als alles misgaat, staat het water je tot aan de kaken op het dek, aan de voet van de mast. […] Bij mij staat het nog niet eens tot aan mijn knieën.” Als man die tweemaal de Trophée Jules-Verne voltooide, weet hij wat een echte storm is — en ziet hij in zijn ziekte nog geen schipbreuk.
Tussen Brest, Parijs en zelfs Tahiti, waar hij een deel van zijn medische opvolging op afstand regelt, organiseert de zeiler zijn leven als een reeks tussenstops. Hij steunt op zijn zorgverleners en zijn naasten, gewend als hij is aan elementen die hij niet kan beheersen, en focust zich op elke dag die nog mogelijk is.
