Achter de romantische hits en het imago van de ideale schoonzoon tekent zich de voorbije weken een heel ander beeld af van Patrick Bruel, 67 jaar. Naast zo’n dertig getuigenissen en een tiental klachten wegens vermeend seksueel geweld duiken er uit lopende onderzoeken gênante bijnamen op zoals “demi-baguette”, “de nymfomaan” en “Babar”. Die koosnaampjes vertellen veel over wat er zich backstage afspeelde rond een artiest die door velen werd omschreven als iemand met “zwaar” gedrag tegenover vrouwen.
Deze beschamende bijnamen van Patrick Bruel zijn volgens getuigen allesbehalve onschuldige grappen. Ze verwijzen naar concrete situaties die werden beschreven door festivalmedewerkers en voormalige collega’s, die gewagen van “roofdierlijke blikken” en verondersteld exhibitionistisch gedrag in de kleedkamers. De zanger betwist alle aantijgingen met klem en wordt wettelijk als onschuldig beschouwd, maar die scheldnamen groeien ondertussen uit tot belastende elementen in het verhaal over het onbehagen dat al jaren rond hem hing.
Bijnamen die Patrick Bruel achter de schermen achtervolgen
Uit onderzoek van de Franse openbare radiozender bleek dat teams zich al jarenlang organiseerden om vrouwen backstage te beschermen. Er golden veiligheidsrichtlijnen, vrijwilligsters mochten niet alleen in de kleedkamer worden achtergelaten, en een voormalige leerkracht van de Star Academy beschreef een soort “spel” met als doel “nooit alleen in een lift met hem terecht te komen”.
Een vroegere medewerkster van een festival in de Occitanie beweert dat hij regelmatig naakt door de gangen liep. Dat gedrag zou aan de basis liggen van bijnamen als “de nymfomaan”, “Babar” en “demi-baguette”, waarbij die laatste rechtstreeks verwijst naar zijn geslachtsdeel dat hij naar verluidt graag toonde. In showbizzerkringen functioneerden die uitdrukkingen als een gedeelde code: men kon zeggen dat men te maken had met “de nymfomaan” zonder een rechtstreekse beschuldiging te formuleren. Verschillende getuigen zien daarin het symptoom van een diepgewortelde straffeloosheid, waarbij het probleem via humor werd omzeild in plaats van aangepakt.
Wanneer bijnamen een waarschuwingssysteem worden
Die spotnamen maakten deel uit van een breder geheel aan informele beschermingsstrategieën: verplaatsingen backstage zorgvuldig plannen, situaties met twee vermijden, en nieuwe medewerkers tijdig waarschuwen. Een technicus vatte de economische druk bondig samen: “Je moet beseffen hoeveel geld een man zoals hij opbrengt.”
Een tournee van Patrick Bruel zou elke avond honderden mensen aan werk helpen, wat voor precaire freelancers en vrijwilligers de angst vergrootte om “op een zwarte lijst” te belanden als ze hun mond opendeden. Op 7 mei 2026 publiceerde onderzoeksplatform Mediapart een reportage waaruit bleek dat inmiddels zo’n dertig vrouwen de zanger beschuldigen van seksueel of seksistisch geweld, met minstens acht ingediende klachten in Frankrijk en België.
Het parket van Nanterre heropende een onderzoek, vakbond CGT Spectacle vroeg de intrekking van zijn ondernemerlicentie voor spektakels, en volksvertegenwoordigster Sandrine Rousseau riep op om zijn concerten te annuleren. Patrick Bruel, geboren op 14 mei 1959, betwist alle feiten. Zijn advocaat Christophe Ingrain benadrukt dat zijn cliënt “nooit een gebaar heeft afgedwongen of een weigering heeft genegeerd”. Hij blijft juridisch onschuldig totdat het tegendeel bewezen is.
Van “Patou la cac” tot “Big Ben”: het ongemak reikt verder dan de kleedkamers
Het onbehagen nam nog toe toen een video uit 2020 opnieuw opdook, opgenomen in Las Vegas tijdens een pokertoernooi door twee YouTubers. Daarin verwijzen ze naar de zanger als “Patpat” en later “Patou la cac”, in een luchtige sfeer, om af te sluiten met: “We zullen zwijgen… maar wie weet, weet.” In mei 2026 werd dit fragment herbekeken in het licht van de lopende onderzoeken, ook al bevat het geen enkele rechtstreekse beschuldiging.
Een ander archivefragment dat slecht veroudert: een oude televisieoptrede waarin Bruel grapte dat hij zichzelf in de pornofilm-industrie “Big Ben” zou hebben genoemd. Terwijl hij recentelijk nog het toneelstuk Deuxième partie speelde in het Théâtre Édouard VII en een tournee voorbereide voor de 35ste verjaardag van Alors regarde, voor hij zijn dates annuleerde en zich terugtrok uit Les Enfoirés, weven al die woorden en bijnamen samen een parallel verhaal. Ze tonen hoe de showbizz het ongemak rond hem lange tijd beheerde via toespelingen en achterdeurgrapjes — iets wat de rechterlijke macht nu voluit onderzoekt.
