Een gevoel dat elke ouder kent
We kennen het allemaal: je stuit toevallig op een oude foto van je kinderen, je neven of nichten, en plots voel je een steek in je hart. De tijd vliegt sneller dan je beseft. Herinneringen die gisteren leken, blijken al jaren oud te zijn. Die weeïge nostalgie, dat gevoel van het was toch net nog zo — Faustine Bollaert weet er alles van.
Op dinsdag 5 mei 2026 deelde de populaire presentatrice dat gevoel met verrassende openhartigheid in het programma C à vous. Haar woorden raakten een snaar bij talloze ouders die dagelijks dezelfde onzichtbare race tegen de klok voeren.
Wanneer de presentatrice zichzelf blootgeeft
Faustine Bollaert was uitgenodigd om te praten over haar carrière en haar rol als gastvrouw van het dagelijkse praatprogramma Ça commence aujourd’hui, waar gewone mensen hun persoonlijke verhalen met haar delen. Maar uiteindelijk was zij degene die zich kwetsbaar opstelde — misschien wel precies de techniek die haar zo geliefd maakt bij het publiek.
Er werd een fragment uit haar programma afgespeeld, een bijzonder ontroerend moment waarop ze terugblikt op hoe haar kinderen vroeger waren. En toen waren de tranen niet meer te stoppen.
In dat fragment zegt ze met aanstekelijke eerlijkheid: “Ik vind die telefoons die zomaar foto’s van de kinderen tonen, zonder dat je erom vraagt, echt zwaar. Die foto van ‘vier jaar geleden’, waarop we de schommel aan het duwen waren — en nu moet hij deodorant gebruiken. Dat is moeilijk.” Een simpele zin, maar één die de duizelingwekkende overgang van de vroege kindertijd naar de pre-adolescentie haarscherp omschrijft.
Psychologe Christèle Albaret probeerde haar te troosten met de woorden: “Dit verdriet is een verdriet van vreugde.” Maar het hielp weinig. “Ik denk dat ik hier heel gevoelig voor ben”, zei Bollaert voor ze in tranen uitbarstte. “Het is stom, maar goed.”
De angst voor de tijd die te snel voorbijgaat
In de studio van C à vous hield ze haar emoties beter onder controle, maar de boodschap bleef dezelfde. Ze vertelde hoe die herinneringen die haar telefoon haar spontaan voorschotelt — beelden van haar kinderen van vroeger — haar stemming compleet kunnen “kelderen”.
Want Faustine Bollaert kampt naar eigen zeggen met een echte angst voor het verstrijken van de tijd. “Ik heb een angst voor de voorbijgaande tijd. Ik zie mijn kinderen om de haverklap twintig centimeter groeien. Elke keer dat ik ze in mijn armen neem, denk ik: dit is misschien de laatste keer dat ik ze nog kan dragen”, gaf ze toe met een zeldzame kwetsbaarheid voor de camera.
Ze vervolgde: “En ze zijn echt pre-tieners nu, dus ik zie de kleine kindertijd echt wegglijden…” Die onafgemaakte zin zegt meer dan duizend woorden. Faustine Bollaert is de trotse mama van Abbie en Peter, respectievelijk 13 en 11 jaar oud, geboren uit haar relatie met schrijver Maxime Chattam. Kinderen die voor de ogen van hun liefdevolle maar licht bezorgde moeder in een razend tempo opgroeien.
Een dochter met een groot hart
Maar er zit ook een mooie keerzijde aan kinderen die groot worden. In september 2024 onthulde Bollaert al dat haar dochter Abbie zich actief zorgen maakt over haar mentale welzijn, mede door de emotioneel veeleisende aard van haar werk. Als presentatrice vangt ze dagelijks zware levensverhalen op van mensen in moeilijke situaties.
“Als ik thuiskom na een opname waarvan zij denkt dat die zwaar was, vraagt ze: ‘Wil je erover praten? Voel je je wel goed?'”, vertelde de presentatrice vol genegenheid. “Het bloed kruipt waar het niet gaan kan…”
Die tedere bezorgdheid laat zien dat de kleine kindertijd misschien wegdrijft, maar plaatsmaakt voor iets even moois: een diepe, volwassener wordende band tussen moeder en dochter. Misschien is dat wel de manier om dat “verdriet van vreugde” te verzachten. Want ja, kinderen zien opgroeien doet dagelijks pijn bij veel ouders — maar het is ook het bewijs dat je hen begeleidt naar wie ze worden. Faustine Bollaert draagt dat besef, ondanks haar tranen, met veel gratie.
